Репрезентацијата на Иран се соочи со неверојатни организациски катастрофи, проблеми со американските визи и тешки патувања пред почетокот на Светското првенство, но по два одиграни меча во групата Г, тие се наоѓаат на второто место со два бода и реална шанса за пласман во осминафиналето. По големото и херојско реми против моќната Белгија, во апсолутен херој на нацијата израсна 33-годишниот голман, Алиреза Беиранванд. Неговиот челичен карактер и силна волја не се изградени само низ фудбалските битки, туку и низ суровата животна судбина која моментно служи како огромна инспирација за целиот спортски свет.

Беиранванд е роден во номадско семејство кое постојано се селело во потрага по пасишта за своите овци, па тој уште од најрана возраст морал да работи како пастир за да им помогне на своите родители. Во слободното време со пријателите играл фудбал и локална игра наречена „Дал Паран“, која се состоела во фрлање камења во далечина. Тогаш не ни насетувал дека токму таа игра ќе му помогне подоцна во кариерата да стане планетарно препознатлив по неговите неверојатно силни и долги дегажирања со рака. Дури на 12-годишна возраст неговото семејство конечно се населило на едно место, каде што почнал да тренира фудбал најпрво како напаѓач, за подоцна, по повредата на клупскиот голман, засекогаш да застане меѓу стативите.

Сепак, неговиот татко строго се противел на идејата тој да биде фудбалер, сметајќи го тоа за обична игра, па дури и му ги земал дресовите и ракавиците, поради што младиот Алиреза неколкупати морал да брани со голи раце. Не сакајќи да се откаже од своите соништа, тој решил да побегне од дома. Позајмил пари од роднини за автобуски билет и заминал за Техеран со надеж дека ќе добие шанса во некој клуб. Бидејќи немал пари за да си плати тренинзи, ниту пак место за спиење, тој ноќите ги минувал околу кулата Азади каде што спиеле сиромашните мигранти. Неколку дена спиел и пред вратите на самиот фудбалски клуб каде што бил на проба, а луѓето кои поминувале често му оставале ситни пари мислејќи дека е просјак.

По неколку недели, тренерот Хосеин Фејз решил да му даде шанса без никаков финансиски надомест, па Беиранванд започнал да работи во фабрика за облека каде што добил и дозвола да спие во текот на ноќта. Неговиот следен ангажман бил во перална за автомобили, каде што поради својата височина од 195 сантиметри станал специјалист за чистење големи џипови. На ова место тој имал прилика да го испере и автомобилот на иранската фудбалска легенда Али Даеи, но се срамел да му се обрати на славниот голгетер и да му побара каква било помош за својата тешка ситуација.

Животниот пат потоа го однел во клубот Нафт каде што кратко време спиел во просторијата за молитви, додека истовремено работел во пицерија и како чистач на улици во центарот на Техеран, поради што честопати на натпреварите доаѓал комплетно исцрпен. По една потешка повреда добил отказ од клубот и кога мислел дека е веќе дојден крајот на неговата кариера, добил повик да се врати во младинскиот тим на Нафт до 23 години. Овој момент се покажал како дефинитивна пресвртница во неговиот живот, отворајќи му го патот кон светската кошаркарска и фудбалска елита, каде што денес гордо стои како вистински национален херој на Иран.